Twitter

Ik heb het geprobeerd, ooit. Ik was een jaar of twintig, en vond - van de ene op de andere dag, zo gaat dat dan - dat ik dan toch maar datgene moest doen waarvan iets in mij al ettelijke jaren zachtjes zei dat dat het eigenlijk onweerlegbaar moreel juist was. Ik werd vegetariër. In de ramsj kocht ik een vegetarisch kookboek, en trots vertelde ik iedereen die het niet wilde weten dat ik vegetariër was geworden. Niet uit principe, maar voor de ervaring, zei ik erbij, want principes waren uiteindelijk toch niet echt cool in die tijd in die kringen - erover praten overigens wel. Volkomen onbeslagen kwam ik ten ijs, en al met al duurde de grap misschien twee of drie weken: toen dacht ik dat ik dood ging aan bloedarmoede en uitputting, liep naar de dichtstbijzijnde frituur, kocht een kipcorn en besloot dat het mooi was geweest.

Het daaropvolgende decennium heb ik mij tegoed gedaan aan grote hoeveelheden dood dier, meer dan goed voor een mens is, heb ik ruzie gemaakt met vrienden omdat ze door onverwacht opgekomen principes opeens mijn niet-biologische saté weigerden te eten, en heb ik dat innerlijke stemmetje weggedrukt onder dikke pakken biefstuk en ham, en af en toe een vettig visje "voor de gezondheid". Lekker was het allemaal zeker, nodig zeker niet, en van bewust consumptiegedrag was al helemaal geen sprake. Ergens in de afgelopen jaren is het veranderd: ik eet steeds vaker tofu en andere vleesvervangers, en zeker het laatste jaar bepaal ik in de supermarkt zelden nog eerst wat er in de braadpan gaat. Eerst de groenten, en dan zien we wel verder wat er nodig is - en steeds vaker bleek dat vlees noch vis. Toch kwam het niet in me op om een tweede poging te ondernemen om de beesten de beesten te laten: het was vooral gemotiveerd vanuit mijn eigen gezondheid. Sterker nog, nog geen drie weken terug heb ik lopen verkondigen dat ik niet snel volledig vegetarisch zou worden omdat ik dat asociaal vind ten opzichte van diegene die voor je kookt, en nog geen drie dagen geleden heb ik, na een overigens verrukkelijk vleesloos maal op eerste kerstdag, me vergrepen aan zalm, hert én varken. En lekker was het.

En toen begon ik dus gisterochtend aan het pas verschenen boek van Jonathan Safran Foer. Dieren Eten. Terwijl mijn darmen zich stortten op de half verteerde resten van het kerstvlees, draaide mijn maag zich om. Ergens is dat raar: ik heb niets gelezen dat ik niet ergens van binnen wel wist of anders niet had kunnen bedenken als ik mijn best had gedaan, en het boek is een zo absurd Amerikaanse aaneenschakeling van extremiteiten dat ik mij rationeel afvraag of het allemaal echt wel zo erg is. Maar dat doet eigenlijk niet meer ter zake: belangrijker dan de feitelijke vraag is de morele vraag: waarom zou ik in 's hemelsnaam nog vlees en vis eten als het een systeem in stand houdt dat niet functioneert om mij te voeden, maar om winst te maken en al doende de zeeën leeg vist, ons klimaat om zeep helpt, en niet alleen monstrueuze, onnatuurlijke dieren creëert, maar ook de voorwaarden die nodig zijn om die beesten in alle anonimiteit gruwelijk te mishandelen. Ik ga hier geen voorbeelden noemen, dat mag u zelf nalezen. Mij stonden in ieder geval een paar keer de tranen in de ogen, maar dat is natuurlijk ook een compliment aan de schrijver van het betoog.

Kortom: ik twijfel, en ik zie vooralsnog geen gegronde argumenten om door te gaan met het sponsoren van de vlees- en visindustrie. Het moet niet moeilijk zijn om er mee te stoppen in restaurants vlees te bestellen, en thuis heb je het natuurlijk ook aardig in de hand, maar wat nou als je ergens komt en er is speciaal voor jou een heerlijke biefstuk bereid? Ga ik dan 'nee' zeggen? Is dat niet asociaal? Daar ben ik nog niet uit. Maar lezen, dat boek.

Dieren Eten Wereld, Vlees, Vis, Twijfel,
192 hits; 7 reacties; Reageer