Twitter

Vandaag hebben we de laatste verhuisspullen opgeruimd, en het magneetbord opgehangen. Over de trapleuning hangt nog een bordeauxrood gordijn dat wacht op bevestiging aan de rails. Tijd om een balans op te maken van de eerste twee maanden in het Verenigd Koninkrijk.

Eerst het goede nieuws. Het leven in Engeland vergt op zich verrassend weinig aanpassing: de supermarkt biedt hetzelfde assortiment, voor een flink deel vergelijkbaar geprijsd, de media roeptoeteren dezelfde onzinnige nonverhalen over verraad, bedrog en overspel door de ether, de verhouding tussen zon, bewolking en regen is ongeveer vergelijkbaar, en de luchten zien er bij vlagen Hollands uit (zie foto). Goed, men rijdt hier links, maar dat is geen punt. Er zijn veel speeltuintjes in Oxford, overal in de gemeente, net als in Nijmegen, en je kan er een aardig rondje in de buurt rondlopen. Het werk, en de werkomgeving, zijn nog steeds enerverend en uitdagend. Langzaam krijg je in die eerste maanden ook een beetje een plaats in het werklandschap, kom je erachter wat je aan wie hebt, en ontdekt men wat ze aan jou hebben. Een mooi succes was dat de database van het project op mijn ontwerp gebaseerd zal worden. Tegenwind kwam er bij mijn twee lezingen, niet zozeer doordat mijn verhaal niet klopt, maar omdat ik het verkeerd had opgebouwd en stappen had weggelaten.

Aan de andere kant is het allemaal wel heel enerverend en uitputtend. Er is weinig tijd geweest om om te schakelen, het is moeilijk tijd te nemen om te recupereren als er zoveel nieuws op je af komt. Ik merk dat ik tegenwoordig de neiging heb in slaap te vallen tijdens lezingen en dat is niet alleen, zoals ik eerst dacht, vanwege de slechte atmosfeer in de ruimtes waar die lezingen zijn. Gisteren was het op: ik heb van half zes 's avonds tot half twaalf vanmorgen niet veel meer gedaan dan slapen, een beetje murmelen op de bank en een halve hap gegeten. De twee biertjes die ik had gekocht om het weekend te vieren staan nog immer ongeduldig op mij te wachten. Er zijn ook nog wel wat onzekerheden: mijn leven is vol van uitdagingen, maar de grootste uitdaging waar we voor staan is het vinden van een baan voor iemand die pas afgestudeerd is, geen referenties heeft waar je hier wat mee kan, en vist in een door overbevissing vrijwel lege vijver. Dat valt dus nog lang niet mee. Het valt ook tegen wat de universiteit voor ons kan doen: hoewel ik zeker niet de eerste of de enige ben die voor Oxford University komt werken en een partner meeneemt, zijn er geen formele voorzieningen waar je op terug kan vallen. Daar had ik echt wel meer van verwacht.

De balans neigt vooralsnog duidelijk naar het positieve, maar om al te zeggen dat er een volledige landing heeft plaatsgevonden zou te ver gaan. Het zal nog wel even aftasten en zoeken blijven.

Tags: Huis NL, Oxford,
Lezers: 134; Reageer
Permalink