De stadia van 'af'

En opeens, gisteravond op de fiets naar de Albert Heijn, viel het kwartje. Het was zo'n geval van geleidelijk toenemende resonantie - een bescheiden glimlach bij het eerste inzicht, via een 'toch wel een stap' na een paar honderd meter naar een volledige 'mijlpaal' bij het binnenrijden van de fietsenstalling. Gevoel voor overdrijving hoeft men mij, het zal gevoeglijk bekend zijn, niet meer bij te brengen. Na enig wikken en wegen in de supermarkt werd het een fles Riesling - want dat hoef ik meestal niet alleen te drinken. Ik had de ganse dag op mijn werkkamertje gezeten en eigenlijk voor mijn gevoel niet zo bijster veel gedaan: ik had een stuk uit een lezing in het hoofdstuk geplakt en het omgewerkt tot een wat leesbaarder en doorwrochter geheel. Dat is veel backspace, delete, control-x, control-v en vooral veel voetnotenwerk - dus niet dat je op voorhand zegt 'we hebben toch weer bijzondere nieuwe dingen bedacht vandaag'. Om even na zessen was ik daarmee klaar en had ik alles drievoudig opgeslagen en de computer uitgezet om later die avond thuis verder te werken. Ik nam de lift naar de kelder, sprong op mijn fiets, spurtte het heuveltje op het gebouw uit, en zag het licht.

Dat suffe knippen, plakken en schaven, die eigenlijk niet zo bijzonder significant verlopen dag, had me op een bijzonder significant punt gebracht: ik had alle data besproken en geïnterpreteerd. De laatste subparagraaf van de laatste paragraaf van het laatste hoofdstuk van het eerste boek was op een haar na gevild. Zo goed als af. Ik moest het nog een keertje doorlezen, nog wat voetnoten nazoeken, maar verder restten mij nog slechts de conclusies - van de subparagraaf, van de paragraaf, van het hoofdstuk, van het boek - en een handvol inleidingen. Het was, kortom, een beetje alsof je een huis aan het bouwen bent en je hebt het hoogste punt bereikt: je kan er nog niet in wonen, maar de basis staat. Het verhaal, de verhaallijn is er. Kortom: ik heb het eerste, allereerste stadium van 'af' bereikt. De ervaring leert wel dat er nog een flink aantal volgende fases van 'af' zullen volgen die vast niet allemaal met Riesling gevierd zullen worden - soms is bier ook fijn. Het volgend stadium van af is als ik alle teksten geschreven heb - en dat hoop ik rond één september te bereiken.

Ik ben nog niet op het strand, maar ik hoor het ruisen van de branding. De zee is niet diep meer: als ik mijn lichaam strek kan ik op mijn tenen staan en adem halen. Vanaf hier hoeft men niet meer te zwemmen, maar kan men waden. Wel dient men nog attent te zijn op plotse stromingen die de zwemmer terug het diepe in kunnen trekken.

Comments