Twitter

Het begon zaterdag gelijk al goed. In Bacoli, in het castello di Baia, waren maar twee zalen open. De opgravingen van Baia waren zelfs helemaal gesloten: si riapre a giugno (juni). We zullen het zien. Maar de voorbereidingsdag viel pas echt in het water toen tegen een uur of half twaalf Pluvius ontwaakte met een gierende kater en besloot zijn nood te ledigen op... mij. Ik kon nog net het busje nemen dat mij naar het meest nabijgelegen stationnetje van de Ferrovia Cumana bracht. Een onooglijk geval waar een bedelaar zich kansloos had geposteerd naast de ingang omdat niemand passeerde. Koffie en even zitten? 'e que vuoi?' wat moet je? bijt de barman me toe. Graag of niet. Buiten is het feest. Voor de verwilderde honden en katten, want de Comune di Pozzuoli was nog niet door het leger onder handen genomen en lag vol met grote stapels vuilniszakken. Dan maar zo snel mogelijk de trein nemen. Maar waar en hoe overbrug je vier uur in de stromende regen in een stad waar niets te zien is, met een loodzware rugzak en dito koffer en nieuwe schoenen die in tegenstelling tot de vorige vijftien paar wél een duidelijk abrasief effect op mijn hiel en loopvaardigheid hebben. Eerst de koffer maar ondergebracht bij trattoria Da Mafia met de plechtige belofte om er straks te gaan lunchen en vervolgens toch maar een ommetje gemaakt door het centrum van Pozzuoli, dat nog best aardig blijkt. Gelukkig kreeg ik een overigens vrij ranzige paraplu mee van de zeer vriendelijke eigenaar van de tent en was ik beschermd tegen de regen, totdat het even later ook nog begon te waaien ook. Even een rondleiding in de Rione Terra meegelopen, de Romeinse opgraving die men de laatste decennia heeft kunnen doen nadat de stad onbewoonbaar was verklaard. Onder de stuc van de duomo bleek een volledige tempel uit de tijd van Augustus te zitten. Continuïteit van religie heet dat. Terug bij Trattoria Da Camorra bleek goddank dat mijn koffer er nog was. De zwaardvis was niet te versmaden, maar uiteraard (ze waren immers niet voor niets zo vriendelijk) wel veel te duur. Inmiddels regende het nog steeds, maar was mijn maximum zittijd bij Trattoria dal Padrone wel ongeveer verstreken en rekende ik af om de tocht richting de bovenstad te ondernemen. Toen begon pluvius pas echt weelderig te tieren en omdat het een uur of half twee was, was er nergens een bar te bekennen die niet verscholen ging achter stalen rolluiken. Iedereen was in een diepe siësta verzonken, behalve ik, pluvius, en de vrachtwagen die mij nog even liet weten dat water zich ook echt opwaarts en zijwaarts kan verplaatsen als de kuil in de weg maar diep genoeg is en de snelheid waarmee deze benaderd wordt niet te laag. Staande naast de zoveelste berg materiële multicultuur kan ik een aanvaring met bacillen, modder en water nog net vermijden. Bij het amfitheater vind ik nog een beetje troost - al blijkt de zone onder de arena gesloten - nee, niet 'in restauro', gewoon potdicht. Het is een mooi amfitheater, en ik zou een rolletje hebben volgeschoten als ik geen digitale camera had gehad, en de volgende dag, in stralend zonlicht, zou het allemaal nog veel mooier zijn. Maar goed, inmiddels naderde het uur U en ik moest de laatste klim nog maken. Het vliegtuig met de reisgroep landde en prompt vielen de laatste druppels. Ik rook de stal - en in dit geval vrij letterlijk, want mijn zaterdagse zwerftocht zou doordrenkt eindigen bij de zwavelvelden - een nog actieve vulkaankrater die allerlei dampen uitstoot en op slechte dagen, zoals zaterdag, kan de hele stad meegenieten. In de bar droog ik langzaam op en wacht ik totdat, gelukkig ruim op tijd, de groep arriveert. De reis is begonnen.

Tags: werk
Lezers: 168; Reageer
Permalink

Reacties

Marieke (10-03-08, 22:29):
Ah, zwaardvis!

Jana (11-03-08, 12:35):
Aaah, nieuwe schoenen!

Marjolijn (15-03-08, 10:13):
Ah, heb jij die buien ook op je donder gehad? Ik ook en dat op de dag dat ik met mijn schoolkinders naar Colosseum en Forum Romanum ging... dat laatste programmaonderdeel hebben we dus maar ingewisseld voor droge kleren halen in het hotel. (Uiteraard hebben ze later het FR nog gezien). We hebben geschuild bij Café Café, tentje achter het Colosseum en een echte aanrader!