Parliamo Italiano

De reden dat het even wat duurde met die updates van de stemwijzer is dat ik gisteren een lezing mocht danwel moest geven - dat wil zeggen: je meldt je vrijwillig aan omdat het je leuk lijkt het te doen en naarmate de datum nadert krijg je steeds meer spijt van je aanvankelijke enthousiasme. Het was bij gelegenheid van een bijeenkomst van de Associazione Internazionale di Archeologia Classica (AIAC) en zoals de naam al zegt was het de bedoeling dat men in het Italiaans sprak. Nou is mijn italiaans aardig op peil maar een lezing geven op wetenschappelijk niveau is natuurlijk iets heel anders dan wat geklessebes bij de lunch of in de bibliotheek. Dat betekent: alles uitschrijven, doornemen met Lidy (die mij altijd Italiaanse les gaf) op correctheid en stilistiek, een paar keer hardop oefenen en opeens vlak voor het begint toch stiekem best wel nerveus worden.

Het was gewoon hier, de zaal was helemaal vol, mijn begeleiders waren er allebei, mijn italiaanse vrienden waren komen opdraven alsmede menig beursaal van het instituut en de andere twee sprekers hadden een vergelijkbare schare fans meegenomen. Het onverwachte binnenkomen van een oude kennis van een congres van een paar jaar terug is dan opeens extra leuk. Ik was de laatste, dat wil zeggen, ik begon op het moment dat ik normaal zelf eigenlijk wel weg zou willen, na een klein uur zonder pauze en geen vragen. Keel schrapen. Beginnen.

Het loopt lekker. Na twee minuten heb ik de lachers op mijn hand als ik ter illustratie van het volproces een wasmachine laat zien met een staatje van de fases die hij doorloopt: wassen, spoelen en centrifugeren. Daarna is het ijs gebroken. Ik merk dat ik op mijn houding ga letten en bewust ontspannener ga staan. Is een goed teken, als je daarop kan letten. Het tempo gaat goed, geloof ik, alleen de keel wordt langzaam wel wat droog. Er blijkt geen water te zijn. Langzaam wordt ik vermoeid. Ik merk dat ik fouten ga maken met klemtonen en woorden minder ga articuleren. Probeer te vertragen. Als ik stop word er geklapt. Ik hoor het nauwelijks, ben leeg. Het hoofd tolt me een beetje van de inspanning. Ik ga zitten.

Dan komen de vragen. Eerst aan Gabriel, die over beerputten sprak, maar vrij snel al wordt mijn verhaal onderwerp van discussie. Ik heb niet de indruk dat de vragen heel vervelend zijn, men vindt het verhaal wel interessant. Alleen... ik begrijp er geen snars meer van. Kan de vragen maar moeilijk volgen. Een wat oudere man verzandt in een monoloog waarvan ik al na een halve minuut de draad kwijt ben. Ik zeg dat ik hem niet helemaal volg. Er wordt niet op in gegaan. Hmmm. Ik kan deze vraag dus niet beantwoorden. Vervelend, maar goed, niets aan te doen. Achteraf hoor ik dat vrijwel niemand de man heeft begrepen. Gelukkig maar. Jammer van de vragen, maar verder was het best geslaagd.

Comments