Drilpudding

Spatieperikelen

Bedoeld wordt: de nietjes zijn op. 

Wijsheid

Wassenaar, Victorialaan. Gewoon, als onderdeel van het tuinhek.

Polderland

Gisteren rondje gefietst. Zoetermeerse meerpolder. 's Avonds, windstil. Fantastisch. Ik ken dat niet, dat polderland, als man van de zandgronden. Ik had er ook weinig mee, altijd. De overdaad aan mensenhand stootte mij - dacht ik - af. Maar gisteren raakte het me vol in het gezicht. Al die vogels, al dat water, al die geluiden. Die rust, zo dicht bij de hectiek van de grote stad - die immer aan de horizon is, maar zich niet opdringt. Prachtig. 

Kleurakkers

Ook dit is Wassenaar. Ik had mij dat helegaar niet gerealiseerd, maar die bollenstreek begint dus een kleine 500m van mijn huis. Loop je niets vermoedend opeens tegen een akker in alle kleuren van de regenboog aan. Als keiharde provinciaal had ik zulks ook helemaal nog nooit in het echtes gezien. Sta je dan. 

Papadag

Papadag. Sinds een paar weken is het elke woensdag vaste prik. De workaholic in mij zag er stiekem een beetje tegenop (hoe krijg ik al dat werk dan ooit allemaal gedaan?!?). In de praktijk is het vooral heerlijk. Een dag in de week doe ik niets, behalve mijn zoon door de dag helpen. Wandelen. Babbelen. Gekke bekken trekken. Ja nou ja, eerlijk is eerlijk, ik zie af en toe hoe email binnendruppelt, en op een onbewaakt ogenblik antwoord ik weleens iemand, als het dringend is. Maar dat is het eigenlijk bij nader inzien vrijwel nooit.

Soms staat twitter aan, maar dan verzandt het gesprek ergens halverwege. Midden in een hoog oplopende discussie over de waan van de minuut vind ik mijzelf opeens terug voor een box in een rare pose met een rammelaar en een piepbeest in mijn hand, subverbale kreten uitstotend in de hoop dat er een subverbaal antwoord komt (de gène hebben we de deur uit gedaan - gène en baby's is een slechte combinatie.). En als ie dan lacht, dan is alles vergeten. Ook welke twittermastodont of anonymicus nou weer precies waarom ongelijk had en waarom dat er überhaupt toe deed.

Vandaag moesten we naar het dorp. Er moest een pasfoto komen, want we zijn tegenwoordig zo bang voor terroristen dat bij buitenlandse reizen zelfs baby's een ID-kaart met pasfoto nodig hebben. Onderschat ze niet, die jeugd van tegenwoordig. Dus we moesten naar het dorp. Naar het dorp betekent, bij gebrek aan auto of bakfiets: lopen. Op een mooie lentedag. Door Wassenaar. Dan terug naar huis. Voeding. Boodschappen doen. Dan koken. Beetje vegen. Wasje draaien. Een intermezzo van kleine, aardse huiselijkheid. Morgen kruipen we weer langs de randen van het ons bekende. Vandaag wandelen we in het park.

4 mei

Marburg, een van de meest 'bruine' steden van het Duitsland van de jaren '30. De laatste jaren zijn er overal in de stad dit soort gedenkplaatjes verschenen. Vorige maand was ik er. Bijzonder om te zien hoe men ook in Duitsland de dialoog met dat nu zo ondenkbaar pijnlijke oorlogsverleden aangaat.

Building Tabernae (2013-2017)

Building Tabernae is an NWO Veni Project based at the University of Leiden (2013-2017). The project focuses on urban commercial space in Roman Italy and deals with the impact of economic growth on urban communities in the late Republic and the Imperial period (200 BCE – 300 CE). It will investigate how favourable economic circumstances under the Roman Empire fostered the emergence of new and more ambitious forms of investment in commercial space, and it aims to understand how this transformed the physical and social fabric of the cities of the Italian peninsula. 

Read more...

Tempeh Kering, Lontong en Sajoer Lodeh

Indisch koken. Gewoon, omdat ik het toch eens echt moet leren. Nu helemaal. Alle (!) kant-en-klaar-pakjes zitten vol met trassie. Dat is dode garnaal. Dat eet ik niet. De Tempeh is gemarineerd met ketjap, ui, knoflook, kruiden en gula jawa. De sajoer lodeh is met kemirienoten en santen. De lontong is simpelweg gekookt. 

De Adverteerdersbeller

Afgelopen maandag schreef ik - denk ik - mijn meest expliciete en stevige stuk in tijden. Ik beschuldigde iemand van het uiten van racistische ideeën, en sprak het betreffende weblog aan op hun redactiebeleid, omdat ik  ten eerste oprecht vond en vind dat je als redactie niet alleen juridisch maar ook moreel verantwoordelijk bent voor wat je publiceert en ten tweede omdat ik vond en vind dat je je bij dit soort stigmatiserende en slecht onderbouwde stukken echt best kan afvragen of je ze moet willen publiceren. Wil je dergelijke denkbeelden echt een podium bieden? Wat mij betreft mag daarover best af en toe discussie zijn. De publieke ruimte is van ons allemaal, dus dan mogen we ook allemaal een mening hebben over hoe we die gebruiken. Ook als die mening niet 'anything goes' is. 

Sinds maandag is het kermis in mijn timeline op twitter, maar over of er al dan niet sprake was racisme heeft bijna niemand het. Zonder het te weten maakte ik namelijk in het stuk een kapitale vergissing. Ik verwees naar 'de adverteerders'. Dit is wat ik schreef:

"Je mag hopen dat er ooit een paar adverteerders opstaan die aan hoofdredacteur Joshua Livestro laten weten dat ze het fantastisch vinden dat het rechtsconservatieve geluid van Nederland via De Dagelijkse Standaard haar publiek vindt, maar dat ze de doorgeslagen neo-rassenleer van mensen als Niemöller echt kunnen missen als kiespijn."

Sindsdien ben ik een 'adverteerdersbeller', en 'roep ik op tot het boycotten van ...'. Ook het woord 'matennaaier' is gevallen. Ik kan niet zeggen dat me dit geheel lekker zit. In mijn beleving heb ik namelijk in het geheel niet opgeroepen tot het bellen van adverteerders en heb ik dat ook helemaal niet willen impliceren. Noch heb ik willen aanzetten tot een boycot van De Dagelijkse Standaard. Ik heb er - geloof me of niet - totaal niet bij stil gestaan dat er ongelukkige zielen op het idee zouden komen om daadwerkelijk bij adverteerders te gaan klagen. Wat ik vooral wilde zeggen was: 'als ikzelf adverteerder zou zijn, dan zou ik hier niet heel blij van worden'. That's all. 

Gezien de reacties heb ik daarmee de dynamiek van het internet totaal verkeerd ingeschat. Dat is onhandig en vervelend, en eigenlijk had ik, met mijn bijna tien virtuele dienstjaren, gewoon beter moeten weten. Een adverteerdersbeller, dat wil ik ook helemaal niet zijn, en ik wil ook die indruk niet wekken. Ik wil discussiëren, op inhoud - en wat mij betreft hoort ook redactiebeleid daar soms bij - en ik blijf erbij dat dat in dit geval voor mij zo is. Dat is geen pose, doch een oprechte mening, en het heeft voor mij niets te maken met censuur, maar alles met nadenken over wat je roept.

Maar die adverteerders, die zal ik in het vervolg buiten beschouwing laten. Die zoeken zelf maar uit waar ze hun geld aan uitgeven.