Over de west

Goed. Opeens stond ik nu dus weer in Parijs. Het was een experiment om te zien of de route 'om de west' ook zou werken, en gezien het feit dat ik nu in Rome achter het draadloos internet zit, kan men concluderen dat het experiment geslaagd is. Ach, het was eigenlijk ook wel leuk om weer eens door Parijs te lopen - dat was toch ook al weer ruim negen jaar geleden. Maar ere wie ere toekomt: de Duitse ICE is toch echt veel comfortabeler dan de Thalys. Net als de Eurostar naar Londen hobbelt en schokt deze opgevoerde intercity dat het een lieve lust is. Een soort permanente turbulentie. Stopcontacten voor uw laptop zijn er alleen voor de gefortuneerden in de business class. Kranten verkopen ze niet aan boord en ze hebben alleen maar ranzige snacks en vieze koffie. Het prijsverschil, kortom, is meer dan terecht. De rit in de nachttrein was wel oké, maar natuurlijk werd ik weer vol bombarie van mijn bed getild. Ik waarschuw mensen tegenwoordig maar dat de Italiaanse douane altijd even komt kijken bij mij, dan schrikken ze niet zo als er opeens twee drugshonden in de coupé lopen te hijgen. Gelukkig was men gerustgesteld toen ik Italiaans sprak en hoefde mijn koffer niet geïnspecteerd - het ding lag helemaal bovenin. Als je handboeken zo eendimensionaal zijn dat je altijd bij mij uit komt, moet je toch eens gaan nadenken hoe effectief je bezig bent.

Maar goed, Parijs. Een poging om bagage in kluisjes op te bergen strandde op de detectiepoortjes en een gebrek aan muntgeld - ik had weinig zin eerst helemaal door die detectiepoortjes te gaan om vervolgens tot de conclusie te komen dat je die 9,50 euro alleen maar kon betalen op een manier die voor mij onmogelijk was - dus ik heb wat gewicht overgeladen en ben toen met koffer en rugzak door de stad gesjouws. Van Madeleine, via de tuinen van het Louvre, langs de Seine, over het Île de la Cité door Quartier Latin en linksaf over Boulevard St. Germain. Ik hou toch meer van de kromme en chaotische zuidoever dan van al die stijve axiale ellende op de noordoever, hoezeer dat ook architectonisch interessanter is. Het ademt niet en zakt onder zijn eigen pretenties in elkaar.

Overigens hebben de Parijse zigeuners tegenwoordig een interessante truc: vlak voor je neus bukken ze en opeens ligt er een grote gouden ring op de grond die geen normale toerist ooit zou dragen. Die wordt opgeraapt en vervolgens worden we natuurlijk geacht afgeleid te zijn waarna men ons kaal kan plukken. Zo werkt dat bij mij gelukkig niet, maar het raffinement waarmee het gaat is wel opmerkelijk. De ene keer overkwam het me in een nauw stukje tussen twee auto's, de andere keer terwijl ik tussen een groepje doorliep - als ik even was gestopt, was ik de pineut geweest. Beide keren heb ik de ring niet horen vallen. Het maakte me wel duidelijk hoeveel kwetsbaarder je bent met de hoeveelheid bagage die ik bij me had. Ik heb dan ook maar afgezien van de Eiffeltoren.

Na het nuttigen van een Chouffe aan de Boulevard St. Germain (de ober wist niet wat het was, al stond het op zijn kaart) besloot ik dat het tijd werd om een metro terug te nemen richting Paris Bercy. Onderweg liep ik langs de wat meer authentieke kaas en vleeswinkels, en belandde in een bakkerij. Mijn hemel. Wat een lekker brood en wat veel keuze. Pain au Fromage en een Baguette au Raisins. Te laat viel mij het vijgenbrood op. Gewapend met twee nog dampende broden stapte ik de metro in. U begrijpt: die hebben het niet lang gemaakt...

Comments