Leunstoelarcheoloog

Bij het opengaan van het putdeksel zag ik slechts donkerte en een klein gammel trapje. Toen ik wat beter keek zag ik in de diepte iets waterachtigs het binnenvallende daglicht weerspiegelen. Een aantal dapperen ging mij voor maar toen was er geen ontkomen meer aan. Ervan overtuigd dat ik naar beneden zou vallen hees ik mezelf in het gat. Het ging goed. Korte tijd later zette ik mijn voet in een wat meeverende ondergrond. Ik was in de Cloaca Maxima, vlak onder het Forum Romanum. En het was er donker, vochtig en vies. Het stonk. Nadat de laatsten waren gearriveerd begonnen we te waden. Aan mijn laarzen te zien was de drek zo'n twintig centimeter diep. Er werd ons nadrukkelijk op het hart gedrukt om niets aan te raken, ook de muren niet. Bij iedere stap was ik opgelucht dat ik weer niet in een kuil was gaan staan waardoor mijn laars vol zou lopen of, nog erger, ik zou vallen. Na tweehonderd meter bereikten we een paadje en werd het comfortabeler. Nu was echter het plafond weer te laag. Gelukkig hadden we helmpjes. Vastbesloten dat dit mijn eerste en laatste ervaring was probeerde ik al wat interessant was te fotograferen, maar mijn fototoestel weigerde dienst. Te donker. Slechts af en toe lukte het om iets vast te leggen. De voorsten hadden het over ratten. Na een tijdje bereikten we een dieper gedeelte en moesten we omdraaien. Korte tijd later zag ik tot mijn opluchting de ladder die ons naar boven zou brengen.

We liepen erlangs. Ook de andere kant van het riool moest immers ontdekt worden. Nu we er toch waren. Een vreemd soort teleurstelling maakte zich van mij meester want ik wilde eigenlijk vooral naar boven. Eerst kwamen we bij een recente opgraving. Een zijkanaal werd leeggeschept. De structuur van de berg vondstmateriaal liet weinig ruimte voor speculaties over de samenstelling. Het was een grote hoop stront. Oude stront, dat wel. Het stonk niet meer. Vlak daarna kwamen we bij een stroomversnelling. Dat had het voordeel dat het water niet zo diep was maar het nadeel dat iedereen ontzettend ging spatten en dat de ondergrond spekglad was. Allerlei rampscenario's tekenden zich af, maar gebeurden niet. Eindelijk mocht ik weer naar boven. Echter, de cloaca maxima bleek niet van zins mij onbevlekt te laten gaan. Worstelend met de trap en de muur erachter kwam mijn broek meer bruin dan beige boven en nam mijn fototoestel afscheid van het beschermkapje van de lens. Ik ben die maar niet meer gaan zoeken. Eenmaal bovengekomen kwam het ergste: er was nergens een kraantje om me te ontdoen van mijn onreinheid. En mijn laarzen gingen niet zomaar uit. Toen nam ik een besluit. Ik besloot leunstoelarcheoloog te worden. Stof zal ik tolereren, urine desnoods, maar antieke riolen die nog in bedrijf zijn... eens, maar nooit weer.

Comments